<?xml version="1.0" encoding="utf-8" standalone="yes"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
	<channel>
		<title>تابع‌ها on کتاب Python Crash Course</title>
		<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/</link>
		<description>Recent content in تابع‌ها on کتاب Python Crash Course</description>
		<generator>Hugo</generator>
		<language>fa-IR</language>
		
		
		
		
			<atom:link href="https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/index.xml" rel="self" type="application/rss+xml" />
			<item>
				<title>تعریف کردن تابع</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p01/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p01/</guid>
				<description>&lt;p&gt;در این فصل نوشتنِ &lt;em&gt;تابع‌ها&lt;/em&gt; را یاد می‌گیرید. توابع قسمت‌های نام‌گذاری‌شده‌ی کد هستند که برای انجام کار خاصّی طرّاحی می‌شوند. وقتی می‌خواهید وظیفه‌ی خاصّی را که در یک تابع تعریف شده انجام دهید، تابعی را که عهده‌دار آن است &lt;em&gt;فراخوانی&lt;/em&gt; می‌کنید. اگ &lt;span class=&#34;fn-ref&#34; data-fn=&#34;66&#34;&gt;&lt;sup&gt;66&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&#xA;ر به انجامِ چندباره‌ی کاری نیاز داشته باشید، نیازی نیست کد آن را بارها تکرار کنید، کافی است تابعی را که به مدیریّت این کار اختصاص داده‌اید فراخوانی کنید و این فراخوانی موجب می‌شود که پایتون کد داخل تابع را اجرا کند. شما درخواهید یافت که به‌کارگیری تابع‌ها نوشتن، خواندن، آزمایش و رفع عیب برنامه‌های شما را آسان‌تر می‌کند.&lt;/p&gt;</description>
			</item>
			<item>
				<title>انتقال اطّلاعات به یک تابع</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p02/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p02/</guid>
				<description>&lt;p&gt;با کمی تغییر، تابعِ &lt;code&gt;greet_user()&lt;/code&gt; نه تنها به کاربر سلام می‌کند، بلکه می‌تواند نام او را هم ذکر کند. برای این که تابع چنین کند &lt;code&gt;username&lt;/code&gt; را در پرانتزهای تعریفِ تابع در &lt;code&gt;def greet_user()&lt;/code&gt; می‌نویسید. با افزودن &lt;code&gt;username&lt;/code&gt; به آن‌جا، تابع را قادر می‌سازید که هر مقدار &lt;code&gt;username&lt;/code&gt;ای که تعیین می‌کنید، بپذیرد. اکنون پایتون انتظار دارد که در هر بار فراخوانیِ تابع، مقداری برای &lt;code&gt;username&lt;/code&gt; ارائه دهید. هنگامی که &lt;code&gt;greet_user()&lt;/code&gt; را فرامی‌خوانید می‌توانید در پرانتزهای آن، نامی مانند &lt;code&gt;&#39;jesse&#39;&lt;/code&gt; را به این تابع بدهید:&lt;/p&gt;</description>
			</item>
			<item>
				<title>انتقال نشان‌وندها</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p03/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p03/</guid>
				<description>&lt;p&gt;فراخوانی یک تابع ممکن است به نشان‌ونن&lt;span class=&#34;fn-ref&#34; data-fn=&#34;73&#34;&gt;&lt;sup&gt;73&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&#xA;یاز داشته باشد زیرا تعریف تابع ممکن است شامل چند پارامتر باشد. چند راه برای انتقال نشان‌وندها به تابع‌ها دارید. می‌توانید از &lt;em&gt;نشان‌وندهای مکان‌دار&lt;/em&gt; استفاده کنید که هنگام انتقال به تابع باید با همان ترتیبِ تعریف شدهِ پارامترها وارد شوند. در &lt;em&gt;نشان‌وندهای کلیدواژه‌ای&lt;/em&gt; هر نشان‌وند از نام متغیّر و یک مقدار، لیست یا دیکشنری‌هایی از مقدارها تشکیل شده است. در ادامه به هر یک از این دو مورد خواهیم پرداخت.&lt;/p&gt;</description>
			</item>
			<item>
				<title>مقدارهای برگشتی</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p04/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p04/</guid>
				<description>&lt;p&gt;دلیلی ندارد که تابع همیشه خروجی را به طور مستقیم نمایش دهد. در عوض می‌تواند داده‌هایی را پردازش کند و مقدار یا مجموعه‌ای از مقدارها را برگرداند. به مقداری که تابع برمی‌گرداند &lt;em&gt;مقدار برگشتی&lt;/em&gt; گویند. عبارت &lt;code&gt;return&lt;/code&gt; مقداری را از داخل تابع می‌گیرد و به همان خطّی که تابع در آن فراخوانی شده بود برمی‌گرداند. با مقدارهای برگشتی می‌توان بخش زیادی از کارهای برنامه را به تابع‌ها منتقل کرد که این، باعث ساده‌تر شدن بدنه‌ی برنامه‌ی شما می‌شود.&lt;/p&gt;</description>
			</item>
			<item>
				<title>انتقال لیست</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p05/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p05/</guid>
				<description>&lt;p&gt;انتقال لیست‌ها به یک تابع غالباً کاری سودمند است، چه لیستی از نام‌ها باشد، چه اعداد یا چیزهای پیچیده‌تر مثل دیکشنری‌ها. زمانی که لیستی را به تابعی می‌دهید، تابع به محتویّات آن دسترسی مستقیم دارد. اکنون از تابع‌ها برای کار کردن کارآمدتر با لیست‌ها استفاده می‌کنیم.&lt;/p&gt;&#xA;&lt;p&gt;فرض کنید که لیستی از کاربران داریم و می‌خواهیم به هر کدامشان سلام کنیم. مثال زیر لیستی از نام‌ها را به تابعی به نام &lt;code&gt;greet_users()&lt;/code&gt; می‌فرستد که به هر کدام از افراد داخل لیست به طور جداگانه سلام می‌کند.&lt;/p&gt;</description>
			</item>
			<item>
				<title>انتقال تعداد دلخواهی نشان‌وند</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p06/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p06/</guid>
				<description>&lt;p&gt;گاهی از تعداد نشان‌وندهایی که یک تابع نیاز دارد، از پیش اطّلاع ندارید. خوشبختانه پایتون این امکان را می‌دهد که تابع تعداد دلخواهی نشان‌وند را هنگام فراخوانی دریافت کند.&lt;/p&gt;&#xA;&lt;p&gt;برای مثال تابعی را در نظر بگیرید که پیتزا درست می‌کند. این تابع به تعداد مواد روی پیتزا نیاز دارد ولی شما از پیش نمی‌دانید که فرد چه تعدادی از این مواد را درخواست می‌کند. تابع مثال زیر یک پارامتر دارد، &lt;code&gt;*toppings&lt;/code&gt;، امّا این پارامترها تمام نشان‌وندهایی را که در خط فراخوانی ارائه می‌شود، جمع‌آوری می‌کند:&lt;/p&gt;</description>
			</item>
			<item>
				<title>ذخیره کردن تابع‌ها در ماژول‌ها</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p07/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p07/</guid>
				<description>&lt;p&gt;یکی از سودمندی‌های تابع‌ها این است که بخش‌های مختلف کد را از برنامه‌ی اصلی شما جدا می‌کند. با انتخاب نام‌های گویا برای تابع‌های خود، دنبال کردن برنامه‌ی اصلی شما بسیار ساده‌تر خواهد بود. می‌توانید یک گام فراتر بروید و تابع‌های خود را در فایلی جداگانه به نام &lt;em&gt;ماژول&lt;/em&gt; ذخیره و سپس آن ماژول را در برنامه‌ی اصلی خود &lt;em&gt;وارد کنید&lt;/em&gt;. عبارت &lt;code&gt;import&lt;/code&gt; از پایتون می‌خواهد که کد موجود در ماژول را در فایل برنامه‌ای که اکنون در حال اجراست، در اختیار قرار دهد.&lt;/p&gt;</description>
			</item>
			<item>
				<title>شکل‌دهی به تابع‌ها</title>
				<link>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p08/</link>
				<pubDate>Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000</pubDate>
				<guid>https://python.iotwithiman.com/docs/part01/ch08/p08/</guid>
				<description>&lt;p&gt;باید برخی جزئیات را هنگام شکل دادن به تابع‌ها در نظر داشته باشید. نام تابع‌ها باید گویا باشد و در آن‌ها از حروف کوچک و زیرخط استفاده شود. نام‌های گویا و بامعنی به شما و دیگران کمک می‌کند که بفهمید کد چه کاری انجام می‌دهد. نام ماژول‌ها هم باید از چنین قواعدی پیروی کنند.&lt;/p&gt;&#xA;&lt;p&gt;هر تابع باید توضیحی داشته باشد که مختصراً بگوید تابع چه می‌کند. این توضیح باید بلافاصله بعد از تعریفِ تابع و به شکل docstring بیاید. اگر تابع به درستی مستند شده باشد، برنامه‌نویسان دیگر می‌توانند تنها با خواندن توضیحات موجود در docstring از آن استفاده کنند. آن‌ها باید قادر باشند که به کارکرد کد همانگونه که شرح داده شده اعتماد کنند و مادامی‌که بدانند نام تابع، نشان‌وندهایی که نیاز دارد و نوع مقداری که برمی‌گرداند، چیست باید بتوانند از آن در برنامه‌های خود استفاده کنند.&lt;/p&gt;</description>
			</item>
	</channel>
</rss>
